Boekpresentatie Forever 12
(de 12 weken na het overlijden van Laurens van de Pol)
VUGHT/CROMVOIRT/HELVOIRT – 3 oktober 2026. Op 10 januari dit jaar stapte de 12-jarige Laurens van de Pol uit het leven. Hij werd niet gepest, er was geen ruzie, hij was niet ziek, hij had een veilig thuis en een grote vriendenkring. Hij kon dit leven niet meer pakken, hij kon niet verder.
Zijn zelfgekozen dood kwam voor iedereen totaal onverwacht. In de week die volgt is het collectieve rouw in Vught. Zijn leven en afscheid bij IJM werd groots gevierd, mede dankzij de hulp van jongeren, instanties en naasten. “Wij hebben dat als hartverwarmend en bijzonder ervaren. Graag doen we iets terug voor de community,” spreekt Marloes van de Pol, de moeder van Laurens.
In de nacht van het overlijden begint Marloes te schrijven. ‘Dit was het dan, hier stopt je leven.’
Wat gebeurt me hier? Vraagt ze zich af. Wat valt er te voelen en hoe ga ik hiermee om? Naast de verschrikking zijn er ook mooie momenten, die wil ze allemaal vastleggen om te bewaren. We vergeten soms zoveel. Het schrijven blijkt een redding te zijn. De verhalen over de rouw en haar zelfonderzoek als therapeut naar haar eigen pijn worden op een persoonlijke manier opgeslagen. Na het delen van stukjes eruit aan familie en vrienden, raakt ze geïnspireerd om meer te schrijven. Het is voor haar omgeving leerzaam en helpend om van haar zelf te horen hoe dit is. “Kennelijk kan ik woorden geven aan hoe dit voor me is.” Het blijkt een boek te worden en dat is haar bondgenoot.
De titel is aangedragen door haar oudste zoon van 16, die als enig kind achterblijft in het gezin. Het wordt Forever 12. Het duidt op het kentekenbordje dat de jeugd maakt voor de scooteroptocht in de rouwstoet op de afscheidsceremonie. Laurens krijgt er bij zijn kist in de rouwauto ook een.
Marloes blijft schrijven, 12 weken lang, over hoe ze omgaat met het opgelopen trauma, daar bij het spoor als ze haar jongste zoon verliest. Ze schrijft over de pijn, het verdriet en de emoties in haar lichaam. Ze vertelt over het vertrouwen in het universum en de enorme steun die het gezin ervaart. De voetbalteams, de school, de buren, familie, vrienden en de vrienden van hun zoons. Ze zijn er allemaal voor hen. “Naast het ergste wat mij kon overkomen, ervaren we ook mooie dingen en verbinding.”
Een boek maken in de tijd van rouw, is de rouw vormgeven. Het is echt geschreven in die dagen, je krijgt de rauwe en echte versie. Niet achteraf verteld, maar in het moment. Dat maakt Forever 12, de eerste 12 weken puur. “Ik ben soms als een bouillonblokje, heel geconcentreerd sterk in de emoties. Het is soms slordig, grillig en intens. Dat is niet voor iedereen geschikt om te lezen. Je moet je ertoe geroepen voelen en niet bang zijn voor jezelf.”
Binnen een jaar na het overlijden een boek uitgeven, wordt niet veel gedaan. “Het redigeren, het laten vormgeven, het druk- en bindproces en zelf uitgeven is een manier om Laurens en mijzelf recht te doen. Dit is wat ik te doen heb. Er is een grotere missie, die hij vanaf waar hij nu is, beter kan uitvoeren. Hij helpt iedereen. De verbinding die ontstaat tussen jongeren, tussen ouders en hun kinderen, het eerlijke gesprek over beter voelen en mensZijn, wordt nu gevoerd. Rouw is lichamelijk, rouw is een verlangen en rouw zorgt bij mij ook voor een lijntje met het hogere, het energetische.”
Iedereen die zich aangetrokken voelt tot het verhaal of tot de collectieve liefde of tot het boek, is uitgenodigd voor een openbare boekpresentatie. Aanmelden is niet nodig, wees welkom.
De jongens uit het voetbalteam en vrienden van Laurens zullen een bijdrage leveren. Marloes zal stukjes voorlezen en er is gelegenheid om de pre-orders op te halen, het boek te kopen en te laten signeren.
Datum: Zondag 11 oktober van 17.00 tot 18.00 uur in de Petrus, Heuvel 2, Vught
Kijk voor meer informatie op www.forevertwelve.nl
